شیرهٔ انگور

دربارهٔ این شربت

شیرهٔ انگور، که دوشاب هم می‌گویند، آب انگوری است که آن‌قدر جوشیده تا تیره و غلیظ شود؛ کهن‌ترین شیرین‌کنندهٔ ایران بعد از عسل. ملایر در همدان شهر خوشه‌های طلایی است؛ انگور، کشمش و شیره‌اش معروف است و نظام سنتی انگورش حالا نشان میراث فائو دارد. زاگرس زمستان‌ها آن را با نان و گردو می‌خورد یا در شیر گرم هم می‌زند. به عنوان شربت طعم کشمش و انجیر دارد، مثل شری پدرو خیمنز بی الکل، و براندی، بوربن، گردو و ارده را دوست دارد.

روش ساخت

1. شیره را با آب داغ در قابلمهٔ کوچک، هم‌زنان، گرم کنید تا روان شود. نجوشانید.
2. نمک را بیفزایید، هم بزنید، خنک کنید و در بطری بریزید.

مقدار و نگهداری

• حدود 200 میلی‌لیتر.
• تا 2 ماه در یخچال؛ شکر نگهش می‌دارد.

نکته‌ها و رفع اشکال

• شیرهٔ خالص بی شکر و گلوکز افزوده بخرید؛ برچسب را بخوانید.
• شیرهٔ سیاه عمیق‌تر و کاراملی‌تر است؛ شیرهٔ سفید سبک‌تر و میوه‌ای‌تر.
• از شربت ساده شیرین‌تر است: 10 میلی‌لیتر بریزید جایی که 15 می‌ریختید.

گونه‌های دیگر

شربت شیرهٔ ساده

همین دستور.

شیره و دارچین

با نصف چوب دارچین گرم کنید برای نسخهٔ زمستانی.

شیره و گردو

2 قسمت شربت شیره با 1 قسمت شربت گردو مخلوط کنید: صبحانهٔ زاگرس در بطری.

فراتر از کوکتل

روی ماست، روی شله‌زرد، یا شب با شیر گرم.