سیزده‌به‌در

داستان

سکنجبین قدیمی‌ترین شربت کتاب ایرانی است، شکر یا عسلِ پخته با سرکه و نعنا، و راه درست خوردنش اصلاً نوشیدن نیست: در کاسه می‌ریزی و برگ‌های ترد کاهو را در آن فرو می‌بری، در بعدازظهری گرم یا در سیزده‌به‌در، روز سیزدهم نوروز، که همهٔ کشور بیرون می‌زند. این همان کاسه است، های‌بال شده. سکنجبین نعنای خانگی و آب خیار تازه کار اصلی را می‌کنند؛ آبغوره، آب ترش انگور نارس، به جای سرکهٔ بیشتر تیزی می‌دهد؛ و یک دل کاهو در لیوان می‌ایستد، هم تزیین هم قاشق. انگور در همهٔ اجزایش هست: نوشیدنی پایه، آبغوره، حتی سرکهٔ سکنجبین. جولپ میمند پسرعموی بوربنی است و باغ ایرانی پسرعموی جینی؛ این مال عرق است.

روش تهیه

1. لیوان بلند را پر از یخ کنید.
2. عرق، سکنجبین، آب خیار و آبغوره را بریزید و 5 ثانیه هم بزنید.
3. با سودا پر کنید و یک بار از ته بالا بیاورید.
4. یک دل کاهو در لیوان بایستانید و نوار خیار را بیفزایید.

طعمش چطور است

سرد، سبز، هم‌زمان شیرین و تیز: نعنا و سرکهٔ سکنجبین، آب خیار، انگور ترش آبغوره، و عرق در زیر. کاهو را آخر بخورید.

مزهٔ ایرانی: شیرین، ترش (torsh-shirin (sweet-sour))

همراهش

• غذا: ناهار سیزده‌به‌در: خود کاهو سکنجبین، کوکو سبزی، آش رشته.
• شیرینی: هیچ؛ خود نوشیدنی شیرینی است.
• تنقلات: آجیل سیزده: نخودچی، کشمش و تخمه

گونه‌ها

سرو در کاسه

سودا را حذف کنید و روی یخ خردشده در کاسه بریزید با یک دسته کاهو برای سفره.

جین

باغ ایرانی، پسرعموی بی‌آبغوره.

بی‌الکل

عرق را حذف و آب خیار را دو برابر کنید: همان شربت اصلی.

نکته‌های تعادل

• اسیدیتهٔ آبغوره‌ها فرق می‌کند؛ از 10 میلی‌لیتر شروع کنید.
• کاهو باید یخ و ترد باشد.
• سودا بخشی از دستور است؛ بعد از پر کردن هم نزنید.

آلرژن‌ها

• آلرژن شناخته‌شده‌ای ندارد.
• حاوی الکل است. لطفاً مسئولانه بنوشید.