تهران و البرز

آلوچه، چای و یک نوک‌انگشت نمک؛ یک پیاده‌روی عصرانه در دامنهٔ کوه.

کنیاک، رای ویسکی، ورموت و کمی چای؛ برای خیابان کافه‌های تهران قدیم.

آلبالو زیر کلاهی سفید از کف، مثل بلندترین قلهٔ ایران.

فلوت آبمیوه‌فروشی‌های تهران، بزرگ‌شده: هویج، هل، کنیاک و یک اسکوپ بستنی زعفرانی.

مستی و راستی: عرق و دوغ، کهن‌ترین همنشینی سفرهٔ ایرانی، در یک های‌بال سرد.

خوراکی حیاط مدرسه بزرگ شده: عرق، انار و آلوچه، با نواری لواشک روی جام.

سکنجبین همان‌طور که ایران می‌خوردش، با کاهو برای فروبردن: عرق، نعنا، خیار و کمی آبغوره، بلند و سرد.

قهوهٔ شب‌بیدارها: عرق، قهوهٔ هل‌دار، شیره خرما و کمی نمک، شیک‌شده تا کف بیاورد.

لبوی خیابان زمستان تهران در کوپ: عرق، شربت لبوی تنوری و گلپر، لیمو، و لبهٔ نمک‌گلپر.

آب‌میوه‌فروشی تجریش بعد از تاریکی: هویج، هل، ریحان و یک برش فلفل با ودکا، زیر کفی با خط دارچین.